Normalizacja Nie wszystkie reakcje miały charakter negatywny. zwracał uwagę, że w latach 2001–2007 formy i rynki związane z kulturą otaku stosunkowo szybko zyskały w Japonii uznanie społeczne. Jako przykłady wskazywał Oscara przyznanego w 2003 roku Hayao Miyazakiemu za Spirited Away: W krainie bogów, uznanie zdobyte w tym samym czasie przez Takashiego Murakamiego za prace odwołujące się do estetyki otaku, poświęcenie tej tematyce japońskiego pawilonu na Biennale Architektury w Wenecji w 2004 roku oraz umieszczenie słowa moe wśród najpopularniejszych wyrażeń roku 2005.
Patrick W. Galbraith zwraca zarazem uwagę, że włączanie kultury otaku w rządową politykę promocyjną „Cool Japan” przebiegało w napięciu: państwo chętnie posługiwało się estetyką kojarzoną z subkulturą jako narzędziem miękkiej siły, jednocześnie dystansując się wobec tych jej obszarów, które uznawano za kontrowersyjne obyczajowo.
Otaku jako subkultura W Japonii otaku można uznać za osobną subkulturę – mają oni swoje miejsca spotkań (najbardziej znanym z nich jest tokijska dzielnica Akihabara), żargon itp. Wielu z nich tworzy dōjinshi, a niektórzy zaczynają później tworzyć własne mangi i anime.