W określonym miejscu powinien w ciągu kilkudziesięciu-kilkuset lat powstać na przykład las łęgowy lub bór suchy o określonym składzie gatunkowym i strukturze nominacyjnej.
Przykłady klimaksu Dobry przykład wpływu czynników biotycznych na sukcesję roślinną można znaleźć na wyżynach północno-zachodniej Szkocji (Miles 1987). Wypasanie tam owiec powoduje eliminowanie drzew i sprzyja terenom trawiastym. Na tych szkockich wyżynach występuje kilka typów roślinności. Przy małej presji wypasania i braku pożarów panują warunki sprzyjające zadrzewieniom z sosną i brzozą. Przy większej presji wypasania i częstych pożarach jedynie zespoły trawiaste utrzymują się samodzielnie. Natomiast sytuacja, kiedy wypasanie jest umiarkowane, a pożary rzadkie, sprzyja zarówno zbiorowiskom z wrzosem zwyczajnym (Calluna vulgaris), jak i z orlicą pospolitą (Pteridium aquilinum). Na szkockich wyżynach nie ma jednego klimaksu klimatycznego, a zbiorowiska roślinne tworzą mozaikę, zmieniającą się pod wpływem zmian intensywności wypasania owiec i częstości pożarów. Do zbiorowisk tych najlepiej pasuje hipoteza układów klimaksowych Whittakera.