Z zachowanych szesnastu alb, jedenaście ma charakter świecki.
Twórcy siedmiu alb świeckich Raimbaut de Vaqueiras (Gaita) Guiraut de Borneil (Reis Glorios) Cadenet (En sui tan cortesa gaita) Bertram d'Alamon (Us cavaliers si jazia) Uc de la Bacalaria (Per grazir la bon' estrena) Guiraut Riquier (Ab plazer) Raimon de las Salas (Deus aidatz)
Twórcy pięciu alb religijnych Folquet de Marseille (Vers Dieus) Guilhem d'Autpol (Esperansa) Bernart de Venzac (Lo Paire et Filh) Peire Espanhol (Ar levatz sus, franca cortesa gen) Guiraut Riquier (Qui velha ses plazer)
Kompozycja W kompozycji większości alb wyróżniają się dwa motywy: hejnał lub pieśń straży oraz rozmowa i pożegnanie kochanków. Na pierwszym planie znajduje się para kochanków, którzy spędziwszy noc razem muszą rozstać się o świcie wyrwani z objęć hejnałem strażnika. Obecność tych trzech stereotypowych postaci jest głównym rysem całego układu alby, której ramy są wypełnione już to ostrzeżeniami strażnika, już to skargami, żalami i przyrzeczeniami kochanków. W tych warunkach kochankowie, z których jedno – dama – należy do kogoś innego, najczęściej pana zamku, muszą rozstać się, nim słoneczne blaski odsłonią tajemnicę ich miłości. Mimo że alby przedstawiają często postacie rozmawiające ze sobą, nie miały one prawdopodobnie w początkach formy dialogu.