Jako jedyne posiadało dwóch biskupów w VII wieku.
Kent doszedł do największego rozkwitu za panowania Ethelberta I na początku VII wieku – król wywalczył sobie tytuł bretwalda i nosił go do śmierci w 616 roku. Był także pierwszym anglosaskim władcą, który przyjął chrześcijaństwo i wprowadził kodeks prawny. Utrzymywał również dobre stosunki z Frankami – jego żona należała do tego ludu. Rządy Etherlberta są cezurą, gdyż po tym okresie następuje stopniowe załamanie dominacji Kentu. Już około 650 roku królestwo zostało przyćmione przez potężniejsze państwa anglosaskie.
W 686 roku Kent został podbity przez Cædwallę z Wessex. Zaledwie po roku panowania zamordowany został protektor terenów jutyjskich, brat Cædwalli, Mul. W odwecie Wessex ponownie najechał Kent, pozostawiając go w stanie zupełnego rozkładu. W ciągu następnych dwóch lat wątpliwą władzę dzierżył popierany przez Mercjan Oswine, jednak utracił ją na rzecz Wihtreda. Król ów uczynił wiele, aby odrestaurować państwo po latach tumultów i zniszczeń – w 694 roku zawarł pokój z Zachodnimi Sasami płacąc rekompensatę za śmierć Mula.