Po śmierci Wihtreda w 725 roku Kent popadł w rozdrobnienie. Przez kolejne 40 lat rządzili nim jednocześnie dwaj lub nawet trzej królowie. Prawdopodobnie ta fragmentacja zachęciła Offę, króla Mercji do zaatakowania. W 764 roku zajął całe państwo i rządził poprzez podporządkowanych królów. U początku 770 roku Offa próbował wdrożyć władzę bezpośrednią co zaowocowało rebelią. W 776 roku doszło do bitwy pod Otford, nie odnotowanej w piśmiennictwie, jednakże jej skutki wskazują na wygraną Jutów. Przez następne dziesięć lat rządzili Kentem kolejno Egbert II oraz Ealhmund. W 785 roku Offa ponownie ustanowił swoje dominium nad królestwem.
W latach 785-796 Kent był zarządzany przez Mercję. Po śmierci Offy wybuchła kolejna rebelia pod wodzą Eadberhta III Præna, która przyniosła mu władzę na zaledwie dwa lata. W 798 roku, następca Offy, Coenwulf posadził na tronie zbuntowanego państwa swojego brata Cuthreda, zaś po jego śmierci w 807 sam zarządzał Kentem. Władzę protegowanego Mercji Baldreda zastąpili podwładni Wessex, po zwycięskiej bitwie pod Ellandun.