W 1510 kmiecie z Pabianowa uprawiali 3 łany opuszczone w Rudniczach. Do kościoła parafialnego w Solcu w powiecie pyzdrskim należały dziesięciny z Pabianowa oraz z kilku innych wsi nie należących do tej parafii. Pabianowo płaciło po 6 groszy z 8 łanów osiadłych. Z wizytacji wsi jaka odbyła się w 1516 pochodzą informacje, że kmiecie pabianowscy wydzierżawili od regensa wszystkie role we wsi opuszczonej Rudnicze za 6 grzywien oraz, że kmiecie z Pabianowa wycinali zarośla w Świerczewie. W 1520 kapituła poznańska postanawiła, że kmiecie z Pabianowa i Junikowa mieli zawrzeć ugodę z regensem wsi Junikowo w sprawie robocizn w zamian za wypasanie bydła na pastwiskach we wsi opuszczonej Świerczewo. W 1520 w kapitule poznańskiej postanowiono, że kmiecie pabianowscy mieli odrabiać regensowi we wsi opuszczonej Świerczewo dwa dni w roku w czasie żniw w zamian za wypasanie pastwisk w tej wsi. Określono długość dnia pracy i zobowiązano regensa do dostarczania chłopom należnych im potrzeb w czasie trwania prac polowych.