W latach 1521 i 1527 miały miejsce kolejne wizytacje wsi Pabianowo. W 1531 zanotowano w czasie wizytacji, ze Pabianowo liczyło 10 łanów osiadłych, z których chłopi płacili czynszu po pół grzywny oraz w naturze: 4 kapłony, 30 jaj oraz jedną ćwiertnię owsa. Miejscowi kmiecie zwrócili się do kapituły, że dawniej dawali po 4 kury, a teraz po 4 kapłony prosząc o zachowanie starego obyczaju. Sołectwo pabianowskie miało dwa łany. Miejscowy sołtys służył kapitule na koniu i narzekał na odbywanie długich podróży. Karczmy we wsi nie było, a wyszynkiem zajmował się miejscowy kmieć. We wsi regens obrócił dwie zagrody na swój użytek z czego jedna zagroda była opuszczona, a jeden zagrodnik płacił regensowi 6 groszy czynszu, dwa koguty oraz 30 jaj. Wnoszono skargi na nadmierną robociznę, ponieważ regens dołączył dwa łany opuszczone do folwarku, przez co zwiększyły się ciężary dla chłopów. Miejscowi kmiecie skarżyli się również, że często jeździli po zboże do Golęcina i prosili, aby mogli wyjazdy odbywać tylko do Poznania. Kmiecie z Pabianowa skarżą się też, że często zwożą siano ze Świerczewa do Junikowa lub do Poznania i prosili o pomiarkowanie. Kolejna prośba kmieci związana była z opuszczoną wówczas wioseczką (łac. „villula”) zwaną Rudnicze.