Znajomość języka indonezyjskiego jest szerzona przez system edukacji i środki masowego przekazu. Typowi Indonezyjczycy ze starszych pokoleń w domu przyswajali swój lokalny język, a umiejętność posługiwania się indonezyjskim nabywali dopiero w procesie edukacji szkolnej. Jednakże z czasem krajowa sytuacja językowa znacząco się zmieniła. Wraz ze wzrastającą mobilnością upowszechniły się małżeństwa mieszane, stąd też wielu ludzi nie posiadło znajomości żadnego języka lokalnego. Część rodziców świadomie nie przekazuje dzieciom swojego języka, starając się, by te przyswoiły indonezyjski jako język ojczysty; spotyka się przekonanie, że obecność języka lokalnego nie sprzyja procesowi uczenia się. W dzisiejszej dobie większość Indonezyjczyków wyrasta w środowisku dwujęzycznym, a kontakt z językiem indonezyjskim mają już we wczesnym dzieciństwie, czyli przed rozpoczęciem formalnej edukacji. Przeważnie uważają się toteż za rodowitych użytkowników tego języka, nawet jeśli w dzieciństwie przyswoili swój język etniczny, używany w obrębie lokalnej społeczności. W odróżnieniu od języków lokalnych, indonezyjski jest szeroko używany w wypowiedziach pisanych, komunikacji ponadregionalnej oraz w sferze oświaty. Uchodzi za symbol postępu i modernizacji.