W 1234 r. Domaniów (wzmiankowany jako Domaycerke) uzyskał lokację na prawie niemieckim z rąk ksieni klasztoru cysterek w Trzebnicy Gertrudy za zgodą księcia Henryka I BrodategoMiniewicz 2020, s. 85, a na teren wsi zostali sprowadzeni pierwsi osadnicy z Niemiec (pochodzili głównie z Frankonii i Dolnej Saksonii), którzy otrzymali przywileje ekonomiczne (byli zwolnieni z płacenia świadczeń wynikających z prawa polskiego) i własny samorząd. Niemieccy osadnicy byli zwolnieni z obowiązku dostarczania środków transportu urzędnikom książęcym i członkom rodu książęcego. Sołtys wsi otrzymał dwa łany, a także prawo wyszynku i prawo do sprzedaży mięsa (ława mięsna), a kościół otrzymał 2,5 łana jako lenno. Sołtys Domaniowa otrzymał wraz z wójtem Oławy prawo do sprawowania „sądu krwi”, czyli karania za najcięższe zbrodnie.