W 1235 i 1267 r. status Domaniowa jako własności klasztoru cysterek w Trzebnicy został potwierdzony przez papieża. W 1267 r. wymieniane są obydwa majątki ziemskie Domanevo i Domanigeva cirki. W 1285 r. Domaniów składał się z dwóch osad o łącznej powierzchni 40 łanów, przy czym sołtys wsi posiadał trzy wolne łany. W 1309 r. proboszcz parafii w Domaniowie Henryk sprzedał gospodę Piotrowi Wynrichowi za trzy marki czynszu rocznie. W 1322 r. książę legnicko-brzeski Bolesław III Rozrzutny zrezygnował z danin pobieranych m.in. od Domaniowa na okres 5 lat jako odszkodowanie za spustoszenie trzebnickiego klasztoru. W 1323 r. proboszcz Henryk zapisał posiadane przez siebie łany przeoryszy klasztoru cysterek w Trzebnicy Konstancji i opuścił parafię w Domaniowie. W latach 1323-1333 trwał spór o opuszczoną parafię między Piotrem von Gostin a Michałem Conradim von Gostin (obaj pochodzili z Goszczyny). W 1333 r. plebania w Domaniowie została zniszczona wskutek najazdu Piotra von Gostina. Ostatecznie spór został rozstrzygnięty przez urząd papieski w Awinionie na korzyść Michała.