W 1348 roku Domaniów znalazł się w państwie czeskim i pozostał w jego granicach do końca XVII wieku. W 1372 r. wieś miała powierzchnię 40 łanów czynszowych. Około 1400 r. Domaniów nawiedził pożar, który zniszczył większość wsi z kościołem i probostwem. Część ocalałych mieszkańców osiedliła się na skraju wsi, tworząc w ten sposób Domaniówek. Dzień pożaru - 16 maja, był później (do czasu II wojny światowej) obchodzony jako lokalne święto przez mieszkańców wsi. W 1487 r. chłopi z Domaniowa odmówili płacenia czynszu na rzecz kościoła św. Krzyża we Wrocławiu, a w latach 1516 i 1519 doszło we wsi do otwartego buntu chłopskiego. Śmierć ostatniego przedstawiciela dynastii Piastów śląskich, księcia legnicko-brzeskiego Jerzego Wilhelma w 1675 roku spowodowała, że Domaniów znalazł się w granicach monarchii habsburskiej. W 1741 roku został włączony do Prus. Cysterki z Trzebnicy przebywały w Domaniowie aż do sekularyzacji dóbr zakonnych w 1810 roku. Pod koniec XVIII w. Domaniów należał obok Jankowa, Wierzbna, Grodziszowic, Gęsic, Kurzątkowic, Goszczyny, Kończyc, Piskorzowa, Brzezimierza, Kun i Pełczyc do grupy wsi położonych w lewobrzeżnej (na lewym brzegu Odry) części powiatu oławskiego z dominacją języka polskiego wśród ich mieszkańców.