Lata 1800-1945 W pierwszej połowie XIX w. Domaniów był wsią z obecnością społeczności posługującej się językiem polskim. Jeszcze w 1827 r. Domaniów należał obok Wierzbna, Sobociska, Minkowic Oławskich, Laskowic Oławskich, Siedlca, Gaju Oławskiego, Marszowic, Piskorzowa i Brzezimierza do grupy wsi w powiecie oławskim z obecnością nabożeństw polskojęzycznych, choć w Domaniowie polskojęzyczne msze odbywały się jedynie w największe święta kościelne. Msze polskojęzyczne w miejscowym kościele zlikwidowano po 1827 r.Gładkiewicz (red.) 2000, s. 17, a język polski, używany jedynie przez najstarszych mieszkańców wsi, zanikł do końca XIX w..
W pierwszej połowie XIX w. we wsi obecne były oprócz katolickiego kościoła też szkoła katolicka z jednym nauczycielem oraz jeden przybytek dla ubogich. Szkoła ta znajdowała się obok kościoła do 1910 r., kiedy otrzymała nowy budynek, zawierający trzy klasy (o pojemności do 45 uczniów każda) i mieszkanie dla nauczyciela. W 1860 i 1873 r. wieś nawiedziła epidemia cholery, a w kwietniu 1903 r. we wsi odnotowano obfite opady śniegu. W Domaniowie znajdowała się placówka pocztowa, obsługująca oprócz Domaniowa również wsie Domaniówek, Skrzypnik, Piskorzówek i Kuchary. Od 24 października 1897 r. we wsi przebywały zakonnice z zakonu sióstr elżbietanek. W 1908 r. rozebrano we wsi wiatrak typu koźlak.