Wersja ta spotkała się z krytyką w czasach rządów Nikity Chruszczowa. Początkowo o zabójstwo Szczorsa oskarżano Dubowoja (zamordowanego w czasach stalinizmu, podczas czystki w Armii Czerwonej), który nie pozwolił sanitariuszce Annie Rozenblum zmienić opatrunek głowy naczdywa (który sam mu zakładał). Po śmierci Szczorsa Dubowoj przejął po nim stanowisko dowódcy dywizji.
Później zrodziła się teoria, według której Szczorsa zabił komisarz polityczny 12 Armii Pawieł Tanchil-Tanchilewicz, z którym naczelnik 44 Dywizji popadł w konflikt. Zleceniodawcą zabójstwa miał być ludowy komisarz wojny i floty Lew Trocki, gdyż m.in. żołnierze Szczorsa na pierwszym miejscu wierzyli jemu, a nie wyższym dowódcom RKKA.
Ciało Nikołaja Szczorsa, bezpośrednio po śmierci, z nieznanych przyczyn zostało wywiezione na głębokie tyły, do Saratowa.
Ekshumacja ciała z 1949 i badania szczątków (których analiza nastąpiła dopiero po śmierci Józefa Stalina) potwierdza, że Szczors zginął od strzału w głowę, ale został trafiony od tyłu.