Tytuł ''dziedzicznego reprezentanta Cyganów na terenie Królestwa Węgier i Chorwacji'' nosili jeszcze dwa następni królowi cygańscy: Janos (fl. ca 1411–1424) oraz Georgje (fl. ca 1420–1424).
Uprawnienia króla cygańskiego były zależne od konkretnej społeczności. Zazwyczaj nie posiadali władzy absolutnej i musieli liczyć się ze zdaniem reszty grupy, nad którą sprawowali władzę. Każdy król cygański posiadał natomiast prawo posiadania wielu żon i oficjalnych kochanek. Z biegiem lat społeczność romska ulegała coraz większemu rozdrobnieniu, w związku z czym również wartość tytułu króla cygańskiego malała. W połowie XVI wieku na terenie Węgier i Siedmiogrodu było już około 90 tys. Romów, którymi zarządzało ponad 400 królów cygańskich (!). W praktyce każdy z takich ''królów'' zarządzał społecznością maksymalnie kilku wozów, czyli kilkudziesięciu do maksymalnie stu osób. Nasiliło to prześladowania Romów, bowiem aby taką małą społeczność wyżywić, wobec braku pracy (rzemiosło i rolnictwo było zakazane u Romów, jako sprzeczne z tradycją), trudniono się przestępczością, głównie kradzieżami. Na ziemiach wołoskich, już od XIV wieku, Romowie byli całkowicie wyjęci spod wszelkich praw.