Dla Arystotelesa mimesis dotyczyć miała w pierwszym rzędzie odzwierciedlania ludzkich działań.
Ponieważ dla Platona mimesis jako zasada sztuki była odtwarzaniem rzeczy, które już same w sobie są kopiami idei, była oceniana negatywnie, jako zubażanie i oddalanie od źródła rzeczywistości. Z kolei dla Arystotelesa mimesis w poetyce była odzwierciedleniem nie samej rzeczy, co jej istoty, a więc stwarzaniem na nowo tego, co rzeczywiste, w oparciu o możliwość i prawdopodobieństwo. Mimesis oznaczała więc wzbogacanie treści.
W rozwoju historycznym znaczenia rytualne i demokrytejskie popadły w zapomnienie. Kolejni autorzy odwoływali się do koncepcji Platona i Arystotelesa, często dokonując ich reinterpretacji, a niekiedy syntezy.
Wszystkie te koncepcje opierały się na charakterystycznym dla starożytnej Grecji przekonaniu, że natura (rozumiana często nie jako obserwowalna rzeczywistość, ale natura metafizyczna) jest doskonała, a ludzki umysł może ją jedynie pasywnie pojmować i odtwarzać. W epoce hellenistycznej i w starożytnym Rzymie koncepcja mimesis (łac. imitatio) przestała być traktowana jako naczelna idea sztuki. Przeciwstawiano ją szeregu innych pojęć, często cenionych wyżej, np.