prawdzie (Cyceron, O mówcy, II, 57, 215), wyobraźni (Maksymos z Tyru, Pseudo-Longinos), wolności twórczej (Horacy, Lukian z Samosat), inspiracji czy inwencji (Lukian, Kalistrat). Sztuka mimetyczna była więc traktowana jako pośledniejsza, pasywna i mniej wartościowa.
Jeszcze inne znaczenie mimesis ukształtowało się w ramach retoryki. Dionizjusz z Halikarnasu (I w.p.n.e.) jako mimesis rozumiał naśladowanie (a także adaptowanie, przetwarzanie, wzbogacanie) dzieł innych autorów. Koncepcja ta spopularyzowała się w rzymskiej retoryce jako imitatio, przeciwstawiane arystotelejskiej mimesis natury..
Wczesne chrześcijaństwo i filozofia średniowieczna Wraz z chrześcijaństwem, upowszechniało się rozróżnienie na rzeczywistość postrzeganą zmysłowo i rzeczywistość głębszą, ponadzmysłową, związaną ze zbawieniem. Wczesnochrześcijańscy myśliciele (tacy jak Dionizjusz Areopagita i Augustyn z Hippony) wskazywali, że sztuka powinna odzwierciedlać właśnie rzeczywistość ponadzmysłową. Może to robić skupiając się na śladach jakie w rzeczywistości zmysłowej pozostawia rzeczywistość głęboka, a odpowiedniejszą drogą aniżeli mimesis jest przedstawienie symboliczne. To stanowisko (przyjęte także przez scholastyków) spychało mimesis na margines.