Zwykłe przedstawianie było traktowane jako „małpowanie prawdy” (Alan z Lille).
Niektórzy myśliciele chrześcijańscy uznawali jednak, że jakiekolwiek przedstawianie rzeczywistości jest zakazane. Tezy takie głosił Tertulian (De spectaculis, XXIII), a za nim ikonoklaści. Ikonoklazm w VIII w. w Bizancjum skierowany był przeciwko kultowi obrazów, a u swoich podstaw miał odrzucenie sztuki mimetycznej. Tendencje ikonoklastyczne wracały kilkukrotnie w historii chrześcijaństwa, m.in. podczas reformacji.
Nowożytność Renesans odkrył na nowo mimesis jako wiodącą zasadę sztuki. Od XIV w. uznawano ją za podstawę sztuk plastycznych, a wierne imitowanie natury było traktowane jako źródło piękna i wartości dzieła. Teorie dotyczące mimesis zaczęto rozwijać od połowy XVI w., kiedy to Poetyka Arystotelesa zaczęła się cieszyć powszechnym uznaniem. Początkowo rozwijali ją Włosi (Filippo Sassetti), a następnie Niemcy (Albrecht Dürer) i Francuzi (Nicolas Poussin). Jeszcze długo po renesansie włoskie koncepcje estetyczne były dominujące lub bardzo wpływowe w tych krajach. Ten okres w którym mimesis (częściej jako łac. imitatio) była uznawana za wiodącą zasadę sztuki liczył około trzech stuleci.