W okresie tym mieszały się trzy znaczenia imitatio: w sensie platońskim, arystotelejskim i jako wierne kopiowanie rzeczywistości. Pojawiały się także prace rozwijające i analizujące to pojęcie. W szczególności, wskazywano, że sztuka powinna imitować jedynie niektóre aspekty rzeczywistości, lub dokonywać tego w pewien sposób. Zdaniem niektórych autorów imitowanie rzeczywistości miało być dobre (Giovanni Battista Guarini), artystyczne (Benedetto Varchi), piękne (Leone Battista Alberti), fantazyjne (Gregorio Comanini), oryginalne (Jacques Pelletier du Mans). Idąc drogą Arystotelesa, autorzy wskazywali, że sztuka nie powinna odzwierciedlać rzeczywistości widzialnej, lecz prawa natury (Alberti, Joseph Justus Scaliger) lub taką rzeczywistość, jaka ona być może i być powinna (Maciej Kazimierz Sarbiewski).
M.in. francuski klasycyzm opierał się na zdaniu, że sztuka (zarówno sztuki wizualne, jak i literatura) nie powinna naśladować rzeczywistości w stanie surowym, lecz dokonywać wyboru i poprawienia. Imitacja oznaczała więc działalność twórczą, w której artysta dekodował rzeczywistość, by wyciągnąć z niej istotne elementy i piękno, odzwierciedlone następnie w dziele.