Metody, jakie w tym celu stosowały oświecone rządy Habsburgów, to: banicja lub kara śmierci z tytułu prawa karnego za sam fakt przynależności do romskiego narodu (dekrety Karola VI); nakaz osiedlenia się na nadanej ziemi połączony z poddaństwem osobistym, zakazem posiadania koni i wozów oraz zniesieniem odrębnych praw; odbieranie dzieci rodzicom wraz z oddawaniem ich na wychowanie rodzinom chłopskim, powszechnym obowiązkiem rejestracji, obowiązkiem szkolnym oraz przymusowym poborem do wojska w wieku 16 lat; zakaz zawierania małżeństw z innymi członkami narodu romskiego; obowiązek wyznawania wiary i znajomości doktryny katolickiej (prawodawstwo Marii Teresy); obowiązek noszenia chłopskiego stroju oraz zakaz używania języka romani (dekret Józefa II). Ostatni władca wprowadził również system brutalnych kar cielesnych, grożących za nieprzestrzeganie tych praw. Zadekretowano nawet zakaz używania etnonimu „Cygan” zastępując go alternatywnymi określeniami: Ujpolgár (węg.: „Nowy obywatel”), Ujparasztok (węg.: „Nowy włościanin”), Ujmagyar (węg.: „Nowy Węgier”) oraz Ujlakosok lub Neocolonus (odpowiednio węg. i łac.: „Nowy osadnik”).