został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej.
W czasie okupacji rozpoczął studia prawnicze na tajnych kompletach w Częstochowie. W latach 1944–1945 kontynuował naukę na Kieleckich Kursach Akademickich, zdając pierwszy egzamin prawniczy przed komisją wyłonioną z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Po wojnie przeniósł się do Poznania i od 1945 r. kontynuował studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego.
Studia i kariera akademicka
Studia prawnicze ukończył w 1947 r., uzyskując ze wszystkich egzaminów wynik bardzo dobry. Następnie podjął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego i w 1949 r. uzyskał stopień magistra filozofii w zakresie socjologii. Uczestniczył w seminariach Kazimierza Ajdukiewicza, którego później zaliczał do najważniejszych źródeł swoich inspiracji metodologicznych.
Już w 1946 r. Czesław Znamierowski zaproponował mu pracę w kierowanej przez siebie Katedrze Teorii i Filozofii Prawa. Początkowo Ziembiński był asystentem-wolontariuszem, a od 1949 r. pracował jako etatowy asystent. 21 października 1950 r. uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Procesy o zniewagę jako problem techniki społecznej, przygotowanej pod kierunkiem Czesława Znamierowskiego.