Utworzenie parafii staroluterańskiej Po powstaniu w 1817 Zjednoczonego Kościoła w Prusach, skupiającego luteran i kalwinów niewielka część wiernych wyznania luterańskiego sprzeciwiła się połączeniu tych dwóch denominacji i utworzyła wspólnotę staroluterańską. Początkowo ruch ten rozwijał się pośród majątków ziemskich na pobliskich terenach wiejskich, a następnie w wyniku oddziaływania na Słupsk miasto to stało się jego głównym ośrodkiem organizacyjnym. Jednocześnie rozpoczęły się prześladowania staroluterańskich księży ze strony państwa pruskiego, sprzyjającego Ewangelickiemu Kościołowi Unii Staropruskiej. Organizująca się parafia staroluterańska borykała się z problemami związanymi z chęcią budowy kościoła oraz plebanii. W 1837 ordynowany na duchownego tej denominacji został Eduard Gaudian, pracujący jako nauczyciel domowy rodziny Puttkamerów, który następnie został mianowany pierwszym proboszczem słupskiej parafii staroluterańskiej. Niekorzystna sytuacja parafii utrzymywała się do 1840, kiedy król Fryderyk Wilhelm IV Pruski ogłosił tolerancję dla luteran pozostających poza zjednoczonym kościołem.