4 sierpnia 1914, jako dowódca plutonu, wyruszył do Krakowa w ramach zakopiańskiej kompanii Związku Strzeleckiego, gdzie został przydzielony pod dowództwo mjr. Mieczysława Norwid-Neugeubauera. Dowodził tam plutonem 4 kompanii 2 pułku piechoty. Od 23 do 25 grudnia 1914 walczył pod Łowczówkiem. W maju 1915 został przeniesiony do batalionu zapasowego. Ranny pod Kuklami (1915) i dwukrotnie pod Studzienicą. Po wyleczeniu z ran przeniesiony 1 sierpnia 1915 do 6 pułku piechoty na komendanta 3. kompanii. 6 lipca 1916 został ranny w czasie bitwy pod Kostiuchnówką. W czasie służby w Legionach awansował na kolejne stopnie: chorążego (23 sierpnia 1915), podporucznika (11 listopada 1915) i porucznika (1 listopada 1916). W pierwszej połowie 1917 brał udział w szkoleniu na kursach instruktorskich i na krótki czas został przeniesiony do 3 pułku piechoty.
Był autorem projektu pierwszej odznaki pamiątkowej 6 pp oraz autorem wspomnienia pośmiertnego chorążego Stanisława Mitery, opublikowanego w pracy zbiorowej „Rok bojów na Polesiu”. Po kryzysie przysięgowym pozostał w Polskim Korpusie Posiłkowym.