Dwa szprychowe zestawy kołowe były zamontowane na łożyskach ślizgowych, prowadzone widłowo, z jednostopniowym odsprężynowaniem resorami piórowymi. Lokomotywę napędzały dwa silniki szeregowe W-110 zawieszone systemem tramwajowym „za nos”, połączone w obudowie z jednostopniowymi przekładniami o przełożeniu 1:6,53Michał Jerczyński, Kolejka Walimska, „Świat Kolei” nr 4/1995, s. 33-34.. Początkowo lokomotywa miała podwójny kabłąkowy odbierak prądu Siemensa, zastąpiony w latach 20. pantografem.
Służba Otwarcie wspomnianej wyżej linii kolejowej oraz rozpoczęcie eksploatacji lokomotywy miało miejsce 22 czerwca 1914 r. Lokomotywa była używana głównie do pociągów towarowych i mieszanych, a do pociągów osobowych wówczas, gdy elektryczny wagon motorowy był w przeglądach. Pociągi miały zazwyczaj 1-2 wagony, roczne przewozy towarów na linii do 1941 roku wahały się między 8 a 25 tysiącami ton. Po II wojnie światowej kolej, na której pozostała lokomotywa, znalazła się na terenie Polski. Po 1945 kolejka walimska została przejęta przez Polskie Koleje Państwowe.