Zgodnie z wynikami Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z 1921, miejscowość zamieszkiwana była przez 711 osób, z których 705 zadeklarowało narodowość polską, 3 – niemiecką, a kolejne 3 osoby – żydowską. Znajdowało się tu wówczas 140 budynków mieszkalnych, z których 3 pozostawały niezamieszkałe.
Na początku lat 20. XX w. powstał własny budynek dla szkoły powszechnej, który został wyposażony w pięć sal lekcyjnych i od tego czasu rozpoczęto tu prowadzenie zajęć przez cały rok szkolny. Uczniowie w klasach byli w różnym wieku, najstarsi siadali z tyłu klasy. W szkole znajdowały się przybory, takie jak tabliczki, rysiki, kreda. Nauka trwała sześć lat, po których zdobywano dyplom jej ukończenia. Okres ten mógł być jednak skracany. Ponadto na poczet kolejnego roku edukacji zaliczano dwukrotne uczęszczanie do klasy o stopień niższej. Odbywały się lekcje religii, które prowadził proboszcz parafii w Starym Żywcu. Dawny obiekt szkolny został natomiast przeznaczony na restaurację, którą prowadziła rodzina Słonków.