Relacje z Polski zbierali posłowie z Wenecji oraz nuncjusze papiescy. Nie zostały jednak wydane w drukach, lecz krążyły w odpisach.
Humanizm Pierwsze kontakty Polski z włoskim humanizmem renesansowym miały miejsce w początkach XV wieku. Humanista Franscesco Filelfo w 1424 wygłosił orację na koronacji królowej Sonki w Krakowie, napisał też w imieniu księcia Filippa Viscontiego list gratulacyjny do Władysława Warneńczyka z okazji zwycięstwa nad Turkami w 1443. Włoski drukarz Aldo Manuzio i papież Mikołaj V zlecali poszukiwanie w Europie, w tym i w Polsce, starożytnych rękopisów.
Pierwszym przedstawicielem poezji humanistycznej w Polsce był piszący po łacinie włoski dyplomata i pisarz Filip Kallimach (właściwie: Filippo Buonaccorsi) z San Gimignano. Przybył on do Polski około 1470 i rozwijał tu przez 25 lat działalność literacką. Napisał utwory, takie jak Życie i obyczaje Grzegorza z Sanoka, pieśń o św. Stanisławie, elegie i epigramaty miłosne, przypisywany bywał mu też zbiór wskazówek politycznych Consilia Callimachi (Rady Kallimachowe). Jego uczniami i współpracownikami byli polscy twórcy, jak Maciej Drzewicki i Biernat z Lublina.