Istotne stały się również kontakty książkowe i wydawnicze. Zaliczyć do nich należy również korespondencję Włochów mieszkających w Polsce, lecz przede wszystkim kontakty i działalność królowej Bony Sforzy, postaci, która wiele wniosła w rozwój polskiej kultury renesansowej. Ślub Bony z Zygmuntem Starym w 1518 zgromadził w Krakowie ponad sześćset osób z Włoch. Wystawne wesele zostało opisane w licznych utworach literackich, w tym także włoskich. Towarzyszący Bonie Cola Antonio Carmignano, piszący pod pseudonimem Partenopeo Suavio, stworzył obszerny poemat Viaggio de la Serenissima S. Donna Bona Regina, przesłany do Włoch matce Bony w rękopisie, zaś wydany w 1533 w Bari. Carmignano również w późniejszych latach, mieszkając w Bari, pisywał okolicznościowe wiersze o Bonie, Jagiellonach i sprawach polskich. Inny członek orszaku Bony, Celio Calcagnini, poeta dworski kardynała Hipolita d’Este, odbył podróż aż na Ukrainę i nad Dniepr, którą opisał w wierszowanym dziele De moribus Scytharum. Lodovico da Bagno, również członek orszaku Bony i sekretarz kardynała d’Este, napisał zaginioną dziś relację z wesela. Mogła się ona stać podstawą anegdoty wykorzystanej w noweli Matteo Bandello o zabawnym nieporozumieniu językowym na uroczystościach ślubnych (ostia jako opłatek przy zażywaniu leków, ale także hostia).