Futro jest krótkie i gęste, z miękkim, brązowym podszerstkiem; grzbiet, nogi, stopy i ogon są koloru ciemnobrązowego do czarnego, co ostro kontrastuje z ciemnosiwą, szarobrązową lub bladożółtą głową i szyją. U niektórych osobników rzadko występuje ciemnobrązowa głowa i szyja, które są nieco jaśniejsze lub w kolorze części grzbietowej. Spodnia część ciała jest ciemnobrązowa lub czarna, z wyjątkiem jasnej, od bladożółtej do pomarańczowej plamy, często trójkątnej, na piersi i gardle. Oczy są czarne z niebiesko-zielonym połyskiem. Młode osobniki są całkowicie czarne, czasami z białą plamą na gardle, białą głową lub ciemnym pasem środkowym, który rozciąga się do ogona. Wraz z wiekiem na włosach ochronnych pojawiają się białe końcówki, nadając zwierzęciu „oszroniony” wygląd. Albinizm i amelanizm są powszechniej spotykane u hirary niż u innych łasicowatych. W Gujanie spotykana jest również żółta odmiana. Uszy są małe i zaokrąglone, zbieżne z głową i nie wystają ponad czubek głowy. U hirar amerykańskich występują na twarzy długie, sztywne wibrysy. Ogon jest gęsty i o dwie trzecie dłuższy od reszty ciała. Na przednich i tylnych łapach występują silne pazury, przystosowane do biegania i wspinania się, ale nie do kopania czy pływania.