Współcześnie odchodzi się od zaliczania projekcyjności do cech osobowości autorytarnej (Grzesiak-Feldman zauważa, że powraca ona w niektórych pracach podejmujących temat myślenia spiskowego, na dowód czego cytuje pracę Brudera i współpracowników z 2013 r.). Samo pojęcie osobowości autorytarnej straciło na znaczeniu – odkryto, że spośród dziewięciu pierwotnie wyróżnianych cech, tylko trzy wiążą się ze sobą.
Robert Altemeyer wymienia na samym początku książki The Authoritarian Specter z 1996 r. następujące cechy, będące wiązkami postaw: autorytarna agresja, autorytarna uległość, konwencjonalizm.
Altemeyer wybrał te cechy, ponieważ wiążą się ze sobą wystarczająco, by umożliwić wprowadzenie jednowymiarowego konstruktu. RWA zdefiniował natomiast jako nieunormowaną miarę zależności liniowej pomiędzy dwiema zmiennymi, wymienionych wiązek postaw.
Autorytarną uległość określa jako wysoki stopień podporządkowania się autorytetom. Do nich może należeć władza lub inne autorytety usankcjonowane w danej społeczności. Osoby nacechowane autorytarną uległością podporządkowują się wartościom głoszonym przez autorytety.