Około XII wieku konie fryzyjskie rozpowszechniły się wzdłuż szlaków handlowych, docierając do Niemiec i Anglii, gdzie były cenione jako konie rycerskie. W tym okresie zdobyły renomę jako konie bojowe i turniejowe, dosiadane przez ciężkozbrojnych rycerzy, których ekwipunek wraz z jeźdźcem mógł osiągać bardzo dużą masę. Wymagało to od koni znacznej siły i wytrzymałości, konie fryzyjskie łączyły dumną postawę i wyraźnie podkreśloną, wysoką akcję kolan z dużą siłą, mimo stosunkowo niewielkich rozmiarów. Rasa była dalej uszlachetniana poprzez dolew krwi orientalnej, to znaczy koni pustynnych, z którymi konie te zetknęły się w trakcie krucjat.
W późniejszych czasach w hodowlach chłopskich ukształtował się koń flamandzki znany ze znacznej siły i wytrzymałości. Przez długi czas rasa była hodowana w dużej izolacji, z niewielkim udziałem obcej krwi, dzięki czemu zachowała niemal niezmienione cechy. Jednocześnie ograniczona liczebność populacji sprzyjała stosowaniu chowu wsobnego, co bywa uznawane za jej słabszą stronę.