Ze względu na uwarunkowania geograficzne Fryzowie łączyli kompetencje morskie z działalnością rolniczą. Prowadzony przez nich handel morski, obejmujący m.in. bydło, broń, tkaniny oraz konie, sprzyjał rozprzestrzenianiu się konia fryzyjskiego także poza obszar jego pierwotnego występowania. Rasa odegrała istotną rolę w hodowli innych koni europejskich, wpływając m.in. na rozwój konia kladrubskiego i frederiksborga. Fryzowie wraz ze swoimi końmi uczestniczyli w zaopatrywaniu rzymskich legionów stacjonujących w Brytanii w konne oddziały pomocnicze. Po wycofaniu się Rzymian rzymskie osady funkcjonowały jeszcze przez dłuższy czas, a oddziaływanie fryzyjskie zaznaczyło się w procesie kształtowania lokalnych ras, takich jak shire oraz kuców fell i dales, które wykazują wyraźne podobieństwo do fryza. Uczestniczył również w tworzeniu typu z regionu Midlands. Ta obecnie już nieistniejąca rasa dostarczała koni dla formacji gwardyjskich króla Karola II panującego w latach 1660–1685.