Jego oddziaływanie dostrzegalne jest także w norweskim koniu dole-gudbrandsdalskim, a w niemieckiej stadninie konie fryzyjskie stanowiły podstawę hodowlaną przy kształtowaniu ras wirtemberskiej i oldenburskiej.

W epoce baroku, na przełomie XVII i XVIII wieku do hodowli wprowadzono domieszki krwi orientalnej i andaluzyjskiej koni iberyjskich w celu otrzymania konia przeznaczonego pod siodło i do zaprzęgu. Przyczyniło się to do utrwalenia barokowego typu fryza, jednakże w XVIII wieku i XIX wieku ten kierunek hodowli został zaniechany. W XV i XVI wieku fryzy były ponadto wykorzystywane w szkołach jazdy we Francji i Hiszpanii, gdzie szkolono je w ramach tzw. wysokiej szkoły. W XIX wieku zainteresowanie rasą znacząco spadło i około 1845 roku hodowla niemal całkowicie zanikła. W XIX wieku fryzy były często wykorzystywane w wyścigach kłusaków, co skłoniło hodowców do selekcji w kierunku lżejszego typu. W rezultacie współczesny koń fryzyjski jest wyraźnie mniej masywny niż jego historyczni poprzednicy. Obecnie istniejąca lżejsza rasa pochodzi od koni pozostałych w rękach chłopów, pracujących na folwarkach, a także jako konie pocztowe. W roku 1878 lub 1879 założono pierwszą księgę stadną: Friesche Paarden Stamboek (przemianowaną później na Koninklijke Vereniging Het Friesch Paarden-Stamboek;