Sakowicz dbał zarówno o rozwój instytucji pod względem bazy techniczno-badawczej, jak i personelu naukowego; krótko po jego odejściu na emeryturę zatrudnionych było w Instytucie pięciu profesorów i pięciu docentów, a łącznie niemal 150 osób.

We wrześniu 1961 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Poza pracą naukowo-dydaktyczną i organizacyjną w Olsztynie pełnił szereg funkcji naukowych z wyboru i mianowania, m.in. wchodził w skład Komitetu Hydrobiologicznego i Komitetu Zootechnicznego Polskiej Akademii Nauk, był członkiem rzeczywistym Sekcji Rybackiej Polskiego Komitetu Współpracy z FAO, członkiem Redakcji Naczelnej "Roczników Nauk Rolniczych", członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa, członkiem Rad Naukowych: Zakładu Biologii Wód PAN, Morskiego Instytutu Rybackiego, Instytutu Biologii Stosowanej Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, Instytutu Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie. Przeszedł na emeryturę w 1967, otrzymując specjalne świadczenie w uznaniu zasług w dziedzinie rybactwa;