Człowiek z przedmieścia (Hombre de la esquina rosada) i El puñal. Szybko się tym zmęczył także i zaczął rozważać możliwość napisania czegoś fantastycznego bądź „magicznego”, aż do momentu, gdy na przełomie dekad (1930–1950) stworzył jedne ze swoich najbardziej znanych: Powszechną historię nikczemności (Historia universal de la infamia, 1935), Fikcje (Ficciones, 1944), Alef (El Aleph, 1949).
Później współpracował również z Martín Fierro – jednym z najważniejszych czasopism dla literatury argentyńskiej pierwszej połowy XX wieku. Uparcie dochodził swoich argentyńskich korzeni, w szczególności tych porteños, w poematach takich jak Fervor de Buenos Aires (1923), Luna de enfrente (1925) czy Cuaderno de San Martín (1929). Stworzył słowa do licznych melodii tanga i milongi, jednak wstydził się . W swych pismach i niektórych nowelach Borges opowiada o wątpliwych „bohaterskich” czynach awanturników i ich towarzyszy, często ukazując ich prymitywną brutalność w tragicznym klimacie, jeśli nie wręcz epicznym.