Stamtąd zasilał korespondencjami gazety warszawskie i „Kurier Wileński”. Na Żmudzi mieszkał w Worniach, a później w Retowie. Przyjaźnił się w tamtym czasie z Szymonem Dowkontem. Przeprowadzka do Wilna i powstanie styczniowe W roku 1860 przeprowadził się do Wilna. Pracował tam jako korektor pism polskich, co pozwoliło mu udoskonalić swoją polszczyznę. W 1861 roku odbywała się w farze kowieńskiej zbiórka pieniężna na cele patriotyczne. Obecny tam Akielewicz był bez pieniędzy, oddał więc obrączkę po swej matce i zegarek. Był autorem masowo rozpowszechnianych na Litwie w latach 1861-1862 ulotek litewskich z ryciną złamanego krzyża, nawołujących do solidarności z manifestacjami warszawskimi. Wraz z Tadeuszem Korzonem i Szymonem Katyllem zorganizował 12 sierpnia 1861 roku głośną manifestację polsko-litewską w Aleksocie. Zbliżał się rok 1863. Akielewicz brał czynny udział w ruchu rewolucyjnym. Napisał kilka odezw. W związku z tym poszukiwała go policja. Nie znajdując pewnego schronienia w kraju, przekroczył granicę pruską i udał się do Paryża. Znalazł tam zatrudnienie w Bibliotece Polskiej. Lecz ledwie zaczęło się powstanie styczniowe Akielewicz wrócił do kraju. Powołano go na zastępcę Józefa Piotrowskiego, komisarza Rządu Narodowego w ówczesnym województwie augustowskim.