W roku 1929 na łamach „Harcmistrza” rzucił hasło Ofensywa na młodzież. Jednocześnie podkreślał, że zwiększenie stanu liczbowego ZHP nie może odbić się na jakości pracy harcerskiej. Podkreślał potrzebę wyszkolenia większej liczby instruktorów harcerskich.

1–2 lutego 1931 przewodniczył XI Zjazdowi Naczelnej Rady Harcerskiej, który zakończył się przejęciem władzy w ZHP przez zwolenników sanacji z Michałem Grażyńskim na czele.

W czasie okupacji hitlerowskiej udzielał w Książniczkach schronienia partyzantom, uczestniczył w tajnym nauczaniu, utrzymywał kontakty z Szarymi Szeregami. Inwigilowany przez gestapo, niedługo przed końcem wojny uniknął aresztowania dzięki otrzymanemu ostrzeżeniu.

W 1956 roku włączył się w odbudowę harcerstwa. Na Krajowym Zjeździe Działaczy Harcerskich, obradującym w dniach 8–10 grudnia 1956 w Łodzi, został wybrany w skład Rady Naczelnej ZHP, 18 grudnia 1956 powierzono mu także przewodniczenie Komisji Historycznej Rady Naczelnej ZHP. Podczas pierwszych posiedzeń Komisji Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego reprezentował stanowisko tradycjonalistyczne, ścierając się z Jackiem Kuroniem o odwołania do Boga, rycerskości, czystości i sprawiedliwości (w miejsce socjalizmu). Ustąpił z Rady w 1958 r.