Clavius był zwolennikiem teorii Ptolemeusza i uważał, że Ziemia znajduje się w centrum Wszechświata i jest nieruchoma, a inne ciała niebieskie poruszają się wokół niej po swoich epicyklach. Idąc za teoriami Magini'ego, Clavius twierdził, że istnieje dwanaście sfer niebieskich, grupujących ciała niebieskie zależnie od epicykli. Dzieło doczekało się kilku wydań i w każdej z nich Christoph dodawał niedawne odkrycia astronomiczne i nowe hipotezy. Przedstawiał teorie głoszone przez Galileusza, Keplera, Brahe i Kopernika. Tego ostatniego uważał za „niezrównanego odnowiciela współczesnej astronomii, którego potomność będzie celebrować i uznawać za drugiego Ptolemeusza”, mimo że nigdy nie uznał prawdziwości głoszonych przez niego teorii. Przedstawiał wiele obserwacji i wyliczeń, potwierdzających teorię geocentryczną. Bazował głównie na argumentach Arystotelesa, ale odwoływał się także do Biblii. Nie uważał jednak że teoria Kopernika jest zagrożeniem dla wiary chrześcijańskiej, jak robiło to wielu innych, ówczesnych uczonych. W ostatnim wydaniu, z 1611 roku, Clavius opisywał teorie Brahego i jego obserwacje, które udowadniały, iż doktryna arystotelejska nie jest spójna. Wspomniał także o obserwacjach prowadzonych przez Galileusza, które skłoniły go do przemyśleń nad koniecznością reformy teorii dotyczącej budowy wszechświata.