Był to ostatni koncert „na żywo” w warszawskiej rozgłośni gdyż o godz.15.15 tego dnia, w trakcie odtwarzania z płyt koncertu c-moll Rachmaninowa, z powodu braku prądu (zbombardowanie i unieruchomienie Elektrowni Warszawskiej) Polskie Radio przerwało nadawanie.
Zanim powstało getto występował wspólnie z Janiną Godlewską i Andrzejem Boguckim w Café Dorys na ulicy Poznańskiej. W listopadzie 1940 roku ulica Śliska, przy której mieszkała rodzina Szpilmanów, znalazła się w utworzonym przez Niemców getcie. Rodzinę utrzymywał z grania w kawiarniach i salkach koncertowych getta. Karierę pianisty w dzielnicy zamkniętej rozpoczął w kawiarni „Nowoczesna” przy ul. Nowolipki 10. Skomponował szereg piosenek oraz wykonywany wielokrotnie w kawiarni „Sztuka” przy ul. Leszno 2 utwór z tekstem Władysława Szlengla na głos i dwa fortepiany (w duecie z Adolfem Goldfederem) pt. Casanova (parafraza walca z opery Ludomira Różyckiego o tym samym tytule) oraz Jej pierwszy bal (wyk. Wiera Gran). Razem z Goldfederem występował w tzw. Żywym Dzienniku – wystawianym w „Sztuce“ polskojęzycznym kabarecie satyrycznym.