1 lutego 1940 otrzymał awans na porucznika rezerwy.
Oficer wywiadu przy warszawskim garnizonie Wehrmachtu Od czerwca 1940 stacjonował w Warszawie jako oficer wywiadu przy tamtejszej komendzie Wehrmachtu (660. batalion wartowniczy). Zarządzał obiektami sportowymi, w tym Stadionem Wojska Polskiego w Warszawie (przemianowanym na Stadion Wehrmachtu), prowadził szkołę sportową Wehrmachtu i organizował ćwiczenia dla żołnierzy. Na przełomie sierpnia i września 1940 pełnił rolę przy dwuosobowej delegacji przedsiębiorstwa , któremu Ministerstwo Propagandy i Oświecenia Publicznego Rzeszy zleciło nakręcenie antypolskiego filmu propagandowego Heimkehr (1941), objeżdżając okupowaną Polskę w poszukiwaniu stosownych plenerów.
W okresie wielkiej akcji deportacyjnej w getcie warszawskim latem 1942 urządził tygodniowe zawody z udziałem 1200 sportowców wojskowych, po czym wyjechał z żoną na urlop do Berlina. Jednocześnie uczył się języka polskiego i pomagał Polakom, dostarczając fałszywe dokumenty i zatrudniając ich przy prowadzonych przez siebie obiektach sportowych. Uratował w ten sposób dwóch Żydów, z których jednym był Leon Warm-Warczyński, zbieg z transportu do obozu zagłady w Treblince. W 1942 został awansowany do stopnia kapitana rezerwy.