jak manewry odstraszające wobec Rosjan na Bałtyku w latach 1719, 1720 i 1721, budziły zdecydowany sprzeciw Brytyjskich parlamentarzystów.
W 1719 roku elektor Hanoweru objął władzę nad należącymi poprzednio do Szwecji Bremą i Verden. W 1803 roku, w okresie powszechnej sekularyzacji dóbr kościelnych do elektoratu włączone zostało biskupstwo.
W roku 1734 elektor i jego minister Gerlach Adolph von Münchhausen założyli uniwersytet w Getyndze (tak zwana: Georgiana). Szybko przybyli do niej cenieni naukowcy tacy jak Samuel Christian Hollmann.
Jerzy II Hanowerski, przez swą procesarską politykę, naraził elektorat na niebezpieczeństwo ze strony Francuzów. W czasie wojny siedmioletniej (1756–1763) elektorat spustoszony został przez wojska francuskie, które w roku 1757 zajęły i splądrowały miasto Hanower i cały elektorat, mimo że państwo to oficjalnie było neutralne.
W 1803 roku elektorat Hanoweru dostał się pod francuską okupację. W latach 1807–1813 Hanower stanowił część Królestwa Westfalii. Ponieważ rząd brytyjski Jerzego III nie uznał francuskich decyzji, ministrowie Hanoweru kontynuowali swą działalność w Londynie.