Ich zdaniem zarówno ród Leliwitów, jak i sam herb mają polską proweniencję.
Leliwy używali też Henryk Dobrzański, Juliusz SłowackiWłodzimierz Dworzaczek w dziele Leliwici Tarnowscy (Instytut Wydawniczy „Pax”, 1971) wysuwa przypuszczenie, że Słowacki używał raczej odmiany herbu – Leliwy II. i Witold Pilecki.
Opis herbu Opisy historyczne Jan Długosz blazonuje herb następująco:
Po przetłumaczeniu:
Kasper Niesiecki wzmiankuje też wersję z czerwonym polem (odmianę Leliwa V):
Symboliczny opis herbu zawiera łaciński wiersz z XV w. ku czci Melsztyńskich Spythko, tua virtus meritis coniuncta priori – gwiazda sławy rodu lśni na niebie między rogami księżyca.
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
W polu błękitnym półksiężyc złoty, nad którym takaż gwiazda.
W klejnocie na ogonie pawim – samo godło.
Labry herbowe błękitne, podbite złotem.