Po likwidacji ostatniego zakładu w 1959 roku, pracował do końca marca 1965 w Zakładzie Badań nad Kulturą Masową Instytutu Filozofii i Socjologii PAN.

Na podstawie rozprawy "Henryk Kamieński – ideolog wojny ludowej" Rada Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego nadała mu tytuł doktora nauk humanistycznych. Habilitował się w styczniu 1965 w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN na podstawie rozprawy "O problemie modelu rewolucji kulturalnej".

Po uzyskaniu stopnia docenta i tytułu doktora habilitowanego zaczął łączyć pracę naukową z działalnością badawczą. W latach 1965–1967 był kierownikiem Instytutu Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej w Warszawie. Od roku 1966 pełnił funkcję dyrektora naukowego Ośrodka Badania Opinii Publicznej i Studiów Programowych Komitetu ds. Radia i Telewizji. Od 1971 roku był dyrektorem tegoż ośrodka, gdzie pod jego kierunkiem przeprowadzono ponad 120 sondaży i badań. Z dniem 1 września 1972 rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR na stanowisku kierownika Zakładu Teorii i Metod Propagandy.

10 stycznia 1974 Rada Państwa PRL nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych.