W 1997 roku David Teece, Gary Pisano i Amy Shuen rozwinęli koncepcję dynamicznych zdolności (dynamic capabilities) jako odpowiedź na ograniczenia statycznego RBV w warunkach szybko zmieniającego się otoczenia.
Równolegle Henry Mintzberg formułował krytykę formalnego planowania strategicznego. W artykule „Of Strategies, Deliberate and Emergent" (1985) wprowadził rozróżnienie między strategią zamierzoną a wyłaniającą się, a w książce The Rise and Fall of Strategic Planning (1994) argumentował, że formalne procedury planistyczne nie zastępują strategicznego myślenia. W pracy Strategy Safari (1998) Mintzberg, Bruce Ahlstrand i Joseph Lampel zaproponowali syntetyczną klasyfikację dziesięciu szkół myślenia strategicznego.
Po 2000 roku rozwinęły się kolejne nurty: strategia „błękitnego oceanu" (W. Chan Kim i Renée Mauborgne, 2005), innowacja przełomowa (Clayton Christensen), strategia platform (Cusumano, Gawer, Yoffie) oraz badania nad strategią w warunkach cyfryzacji i transformacji energetycznej.