Mówi się, że Pitagoras zatrzymał się tam w drodze do Egiptu, uważając górę za „najświętszą ze wszystkich”, a rzymski historyk Swetoniusz wspominał o tamtejszej wyroczni, której radził się cesarz Wespazjan.
W judaizmie i Starym Testamencie W Starym Testamencie góra Karmel jest często opisywana jako symbol wspaniałości, piękna i obfitości oraz odnosi się do przyszłych błogosławieństw Bożych (cytaty w tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia):
Szczególną rolę z Karmelem odegrał prorok Eliasz, który uchodził za mieszkańca tamtejszych dwóch grot. To właśnie na zboczach Karmelu, według 1 Księgi Królewskiej, odbyła się słynna konfrontacja między Eliaszem a prorokami Baala, mająca dowieść, który Bóg sprawuje prawdziwą władzę:
Tradycja islamska i chrześcijańska (w tym zakon karmelitów) wskazują na wzniesienie zwane El-Muhraqa („miejsce spalenia”) na południowo-wschodnim krańcu pasma jako na miejsce ołtarza ofiarnego z tej konfrontacji. Prorok Eliasz jest otaczany szczególną czcią przez druzów, dla których stanowi centralną postać w ich wierzeniach;