dowozi do stacji tramwaju szybkiego); dowożące z dzielnic peryferyjnych do centrum lub ogólnomiejskiej sieci SKM: Kobe – Portliner, Osaka New Tram „lekkie metro”: Lille – Metro, linie 1, 2 (VAL, obecnie najdłuższa linia bez rozgałęzień), Turyn – Metropolitana, Tajpej – linia Muzha.
Przypadki z pogranicza „dużych” i „małych” kolei automatycznych: Lyon – Metro linia D: długość EZT – 36,17 m, szerokość – 2,89 m (jednostka dwuwagonowa; perony dają możliwość dwukrotnego wydłużenia pociągu) Londyn – Docklands Light Railway: długość EZT – ok. 50 m: dwa wagony dwuczłonowe w pociągu; maksimum ze względu na długość peronów (prace nad wydłużeniem peronów do obsługi trzech wagonów są w toku) Nowy Jork – JFK Airtrain: pociągi jedno- lub dwuwagonowe (ok. 33 m), perony do 70 m Vancouver – SkyTrain: jednostki dwuwagonowe długości ok. 25 m lub 34 m, te pierwsze eksploatowane podwójnie (pociągi długości ok. 52 m). System budowano jako „metro średniej pojemności”, ale pociągi mogą osiągnąć nawet ok.