Technologia ta, przejęta przez koncern Bombardier, określana jest obecnie jako „Advanced Rapid Transit” („metro zaawansowane technicznie”), zapewne ze względu na to, że jej zdolność przewozowa wcale nie musi być „średnia”, ale może być porównywalna z klasycznym metrem. Inne ważne realizacje tego typu to kolej Kelana Jaya w Kuala Lumpur (1998) i Air Train JFK w Nowym Jorku (2003).
Pierwszym wdrożeniem technologii maglev była zachodnioberlińska M-Bahn otwarta w 1987 r. Jej eksploatacja nie zdążyła jednak wyjść poza stadium próbne, gdyż upadek Muru Berlińskiego spowodował jej likwidację (ok. 1991; kolejkę zbudowano częściowo na rozciętej granicą linii metra). Drugą kolejkę maglev, tzw. linię Linimo, otwarto dopiero w 2005 r. – pod Nagoją.
W latach dziewięćdziesiątych zapoczątkowano wdrożenia pełnej automatycznej obsługi na liniach kolei „ciężkich”. Niekiedy zresztą były one wynikiem ewolucji od „kolei lekkiej”, jak w przypadku otwartej w 1987 r. w Londynie sieci „Docklands Light Railway” – szczególnie interesującej, bo będącej układem rozgałęźnym, początkowo z jednopoziomowym węzłem trójkątnym.