Od przebudowy torowisk w 1932 r. dworzec ma cztery perony, z czego pierwsze (południowe) z jednym torem (po drugiej stronie sąsiaduje z halą odjazdów) i trzy pozostałe obustronne. Perony są dostępne z zadaszonej hali między budynkiem restauracji a halą przyjazdów. Dla orientacji podróżnych nie są używane numery peronów, tylko numery torów 1–7 w kolejności od południa. Charakterystyczną cechą jest, że identyczna numeracja jest używana na służbowe potrzeby; w przypadku innych stacji służbowo oznacza się nieparzystymi cyframi tory na lewo od toru głównego, a parzystymi cyframi tory na prawo od toru głównego.

Przyszłość dworca thumb|240px|Widok na zabudowania dworcowe od strony części towarowej przy ul. Na Florencu Od połowy XX wieku co jakiś czas wracała kwestia likwidacji Dworca Masaryka. Przeszkody, które istnienie dworca tworzyło dla komunikacji drogowej rozwiązała budowa estakady Magistrali N-S w latach 70., problemem pozostaje jednak to, że serce praskiego węzła kolejowego podzielone jest między dwa ważne dworce, które nie są dostatecznie ze sobą połączone, co utrudnia przesiadki. Ponadto likwidacja dworca lub jego przesunięcie na wschód umożliwiło by przedłeżenie ul. Opletala oraz Przy Urzędzie Celnym i połączenie urbanistyczne Nowe Miasto z Karlínem.