W latach 1960–1962 był zastępcą kierownika Zakładu Historii Ruchu Ludowego Naczelnego Komitetu ZSL.

Praca naukowa W październiku 1962 został adiunktem, następnie samodzielnym pracownikiem naukowym w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. Początkowo zajmował się historią stosunków międzynarodowych, później zaś państwami zachodnimi, w szczególności zaś Francją i NATO.

W 1967 ukończył najważniejsze dzieło naukowe – rozprawę habilitacyjną Francja a Polska po traktacie wersalskim, 1919–1922. Wydawnictwo odmówiło jednak jej druku zasłaniając się nadmiarem zleceń. Odwlekło to habilitację o trzy lata.

Wiosną 1968 wyjechał do pracy w Ambasadzie PRL w Paryżu, początkowo w stopniu I sekretarza, a następnie radcy. Pracował tam do 1972. Wyjazd pozwolił mu poszerzyć znacząco wiedzę o Francji – kraju, któremu poświęcił znaczną część swojego piśmiennictwa. W tym czasie zainteresował się teorią stosunków międzynarodowych.

Pod koniec 1970 opublikowano jego rozprawę habilitacyjną. W marcu 1971 zdał kolokwium na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Za rozprawę habilitacyjną otrzymał w PISM nagrodę pierwszego stopnia.