W listopadzie 1972 uzyskał stanowisko docenta w Instytucie Nauk Politycznych UW. Po niespełna trzech latach objął stanowisko prodziekana Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. We wrześniu 1976 współtworzył Instytut Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego i rok później został jego dyrektorem. Pełnił tę funkcję przez 13 lat. Ustąpił w 1990, pozostając jednak do końca pracownikiem ISM. W 1986 został profesorem zwyczajnym nauk humanistycznych.
Wypromował licznych doktorów, m.in.: Ryszarda Ziębę (1977), Romana Kuźniara (1981), Dariusza Popławskiego (1981), Stanisława Sulowskiego (1981), Stanisława Bielenia (1983), Stanisława Musiała (1983), Marka Tabora (1984), Pawła Sorokę (1985), Marka Pietrasia (1987), Irenę Rysińską (1991), Katarzynę Kołodziejczyk (1999), Ewę Czarkowską (2004).
Działalność polityczna Od 1947 był członkiem partii ruchu ludowego – początkowo Stronnictwa Ludowego, od 1949 Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). Pełnił funkcje m.in. wiceprezesa Komitetu Warszawskiego ZSL (1959–1961), członka Naczelnego Komitetu (1980–1981) oraz wiceprezesa Naczelnego Komitetu partii (1981–1989). W latach 1985–1989 piastował mandat posła na Sejm PRL IX kadencji.