Pierwszym z nich jest „onus probandi, czyli ciężar dowodu”. W toczącym się sporze jedna ze stron jest zazwyczaj w lepszej sytuacji, a druga w gorszej. Zakładając, że jedna strona jest na przykład w posiadaniu dobra materialnego, a druga rości sobie pretensje do tego dobra, to na osobie inicjującej spór spoczywa „ciężar dowodu”. W sprawie ważne jest, aby „ciężar dowodu” od początku ciążył na przeciwniku, który obarczony jest uzasadnieniem swoich roszczeń.
Innym chwytem jest metoda „zabierania głosu w dyskusji na ostatnim miejscu”. Po zapoznaniu się z argumentami stron sporu, osoba zabierająca głos jako ostatnia uniemożliwia drugiej stronie wypowiedzenie się.
Kotarbiński wspomina również o „ogólnych metodach walki skutecznej”. Zarówno w walce, jak i w sporze trzeba przejąć inicjatywę na początku swego działania, pokierować sprawę według swego toku myślenia. Należy także atakować, a nie tylko bronić. Na atak odpowiadać atakiem.
Proponuje się „koncentrację działań” aby przedstawione argumenty były wystarczające, by uzasadnić swój pogląd w sprawie.
Inną techniką jest „zwalczanie przeciwnika jego własną bronią”.