Na rozkaz Piłsudskiego organizował na tyłach armii bolszewickiej akcje dywersyjne. Powołał do życia Związek Obrony Ojczyzny. 1 sierpnia 1920 został komendantem głównym tej organizacji.
We wrześniu 1920 r. objął dowództwo grupy Bieniakonie, która wchodziła w skład Dywizji Ochotniczej. Na jej czele wziął udział w „buncie” Żeligowskiego, zakończonym zajęciem Wilna i utworzeniem Litwy Środkowej. Następnie został szefem Oddziału II Sztabu Wojska Litwy Środkowej, w którym służył do roku 1922.
Na początku roku 1921 ukończył w Warszawie kurs dla wyższych dowódców. Nieco później otrzymał urlop z wojska dla dokończenia studiów rolniczych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 429. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 28 listopada 1922 został przeniesiony w stan nieczynny „na przeciąg trwania kadencji sejmowej”. Z dniem 30 listopada 1927 został przeniesiony w stan nieczynny na sześć miesięcy z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. Z dniem 26 marca 1928 został przeniesiony w stan nieczynny „na przeciąg trwania kadencji sejmowej”. Z dniem 10 lipca 1930 został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym oddaniem do dyspozycji szefa Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.